Pod imenom biljno vlakno (dietary fiber) podrazumijeva se dio zida biljne ćelije koji ne podliježe varenju i sastoji se od lignina i polisaharida (npr. celuloza, pektin i sl.). te komponente ispoljavaju važne mehaničke i metaboličke funkcije, a djeluju i na bakterijsku floru u debelom crijevu.

 

 

 

 

Najpoznatiji izvori biljnih vlakana su:

 

-         mekinje

-         žitarice

-         voće i povrće

 

U terapijske svrhe se koriste i preparati biljnih vlakana koji su, u stvari, koncentrati onoga što se nalazi u prirodnim izvorima.

 

Biljna vlakna imaju hidrofilne karakteristike. Oni upijaju vodu i povećavaju zapreminu crijevnog sadržaja. Na taj način senormalizuje prolazno vrijeme hrane kroz crijeva, spriječava se prekomjerna resorpcija vode iz debeloh crijeva i osigurava meka stolica. Smatra se da biljna vlakna stimulišu razvoj bakterija u crijevima čime doprinose povećanju zapremine stolice. Biljna vlakna vezuju žučne kiseline i povećavaju njihovu eliminaciju sa stolicom. To pokreće sintezu žučnih kiselina iz holesterolskih prekursora a samim tim se snižava i koncentracija holesterola u krvi.

Biljna vlakna se najčešće koriste kod:

 

-         opstipacije (zatvora), kod starijih osoba, žena poslije porođaja, bolesnika poslije operacije

-         hemoroida

-         iritabilnog kolona

-         dijabetesa

 

Biljna vlakna u obliku preparata se mogu uzimati duže vrijeme i nema opasnosti od stavaranja navike tokom dugotrajne primjene. Međutim, biljna vlakna se ne smiju primjenjivati kod sumnje na postojanje opstrukcije (suženja) u crijevima, kliničkim stanjima kao što je akutni abdomen i kod postojanja ulceracija i krvarenja u crijevima.